विहान हाँसेको छ (गजल – ६२)

टाढा कहीँ यौटा रात कुरेको छ
तर आज विहान फेरी हाँसेको छ

फेरी पनि उही साथ पाएर होला
आखाभरी स्वप्न उस्तै सजेको छ

छल्किएका आँखाहरू साक्षी हुन्छन्
मन एउटा कपास बनि बाँचेको छ

मर्छन् अनि पलाउँछन् चिस्यानमा
पर्खाइमा कति मुना हुर्केको छ

निको हुँदै हुन्न घाउ थाहा भयो
दुखाइको नै बानी अब परेको छ

एकतारे
२०६८।०४।२६ गाइजात्रा