त्यैँ लाउँला चोखो पियार - १

गजल कस्तो हुनुपर्छ भन्ने वादविवाद चलिरहेछ ।

गजलको सिद्धान्त यो हो भन्ने तर्क एकातिर छ । अर्काथरिले लेखेका गजल त गजल हैन भन्ने तर्क पनि छ । आफैंले लेखेका गजल पनि गजल भएनछन् भन्ने तर्क पनि उनकै छ । गजलका सिद्धान्तका किताब पनि छापिएकै छन् ।

गजल भनेको यस्तो हुनुपर्छ भनेर हात फाल्दै गजल घन्काउने पनि गजल कै तर्कमा छन् । वाहवाही आउनु पर्छ, गजलले जुरूक्क पार्नपर्छ भन्ने पनि तर्क छ । जनताले रूचाएपछि गजल यस्तै हुनुपर्छ भन्ने तर्क पनि छ । गजल सुनेर वाहवाही गर्ने ठूलै जमात पनि पछि लागेकै छन् । 

मेरी प्रिया एमाले

देशमा विकास हुँदैछ, देशको विकास हुँदैछ । अस्ती भर्खर एकजना हाकिमले नेपालीको घरघर उज्यालो पार्ने पवित्र उद्देश्यले छिमेकीसँग सोझै बत्ती खरिद गर्ने निर्णय गर्न पहल गर्नु भएको थियो । बत्ति त किन्ने, अझै बजारभन्दा तीन गुणा कम दाममा किनेर जनतालाई वितरण गर्ने अरे । त्यसै पनि उर्जाको मारमा परेका हामी, उहाँप्रति कृतज्ञ छौं, त्यसमाथि गुणमाथि गुण थपिदिने हुनुभयो ।

अँ, वहाँको यो कदमको चौतर्फी आलोचना पनि भइराछ । बिनाप्रतिस्पर्धा, प्रक्रिया नपुगाई काम गरेर फाइदा लिन खोजेको आरोप लाग्यो । तथ्य, आधारहीत तथ्य, अपूरो तथ्यका आधारमा आलोचना बढी भएपछि वहाँले जवाफ दिनुपर्ने नै भयो । पत्रकार सम्मेलन गर्नुभयो । त्यहाँ वहाँमाथि लागेका आरोपका बारेमा बडो दुःखि हुँदै आँसु पुछ्दै भन्नु पर्ने भयो "म गलत हुँ भने सजाय दिनुस्"

कति ठूलो धनकुटा

धनकुटा जाने सोच थिएन । एक्कासी धनकुटा जाने भइयो । धनकुटा भन्ने बित्तिकै अनन्त अनुराग याद आए ।
फेसबुकमा मेसेज गरियो 'धनकुटा आउँदैछौं ।' उताबाट स्वागत पनि भयो ।

काठमाडौं छाडेको भोलीपल्ट धनकुटा पुग्ने भइयो । धरानबाट माथी उक्लेपछि फोनमा सम्वाद भयो ।

तस्विरः रोशन परियार

हामी धनकुटा जान लागेका, धनकुटा बजार पो सानो छ त । धनकुटा त ठूलो पो रहेछ । हाम्रा लागि अनन्त धनकुटा बस्छन् । तर धनकुटाको कुन कुनामा भन्ने कहिल्यै सोचिएन । विदा परेर घर गएका रहेछन् । कार्यस्थल पाख्रीबास । हामी जाने धनकुटा बजार । भेट कसरी जुर्ने?

एउटा साथीको साथले कति फरक पर्दछ?

चिया खान बाइक रोक्न लगाएँ ।
पछि आउने बाइकवाला पनि रोकिए, अनि सोधे "पर्स खसेको छ कसैको?"
खल्ती नछामेरै भनेँ "छैन" । अनि खल्ति छामे । थाहा भयो पर्स छैन ।
यत्तिञ्जेल ती बाइकवालाले भने, "पछाडी खसेको छ, साथीले टिप्दैछन् ।"

त्यत्तिकैमा साथी आइपुगे । गोजीबाट पर्स र एकथुप्रो पैसा हातमा राखिदिए ।

कति खेर पर्स गोजीबाट खसेछ । त्यसमा भएको १०/१५ हजार निस्केर बाटोभरि छरिएछन् ।
बाटो छेक्दै गुडेको टिप्परलाई सरापेको थिएँ । त्यही ट्रिपरको ठ्याक्क अघि पर्स खसेर पैसा उडेको रहेछ । टिप्पर ड्राइभरले गाडीबाट ओर्लेर पैसा बटुल्न अघि नै मेरो पछिपछि आएका साथीले बेलैमा रोकेर पर्स र पैसा उठाई दिए । ड्राइभरले शङ्का गरेको बेला कड्किएछन् "मेरो साथीको हो, उसको नाम सबिन सिंह हो"

बिहानको घटना सम्झिँए ।

चारजना दुइटा बाइकमा जाने सल्लाह थियो । एकजना नजाने भए । जम्मा एउटा बाईक ।
चौथो साथीलाई जाउँ भन्ने नभन्ने दोधारमा थिएँ । खै के सोचेँ । दोश्रो साथीलाई भनेँ
"बाइक मिलाउनूस् ।"

बाइक नमिलेको भए, बाइक नमिलाएको भए, के के हुन्थ्यो होला? कति घाटा लाग्थ्यो?
कति नाफा भयो?

अहिले तीनजना मस्त गफ्फिदैँ छौं । :)