अल्झेको जीवन , पछि हेरेँ माकुरा म नै हुँ ।
सफलता चुम्ने, सपना ती अपुरा म नै हुँ ।।
उकाली ओराली, सुस्ताउँदै आराम त गरेँ ।
यात्रा अप्ठेरो, बाटो छेक्ने टाकुरा म नै हुँ ।।
दौड रे जीवन, साथी सँगी सबै बढे अघी ।
सगैँ रमाएको, कहानी ती अधुरा म नै हुँ ।।
विगतका सबै पलहरू, सम्झना मिठो छ ।
आश ब्युँताउने, तस्विर ती मधुरा म नै हुँ ।।
निरस जीवन, मरभूमी झै भए, के भो र?
शीत विनापनी, पलाउने आकुँरा म नै हुँ ।।
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
Popular Posts
-
खै के झोँक चल्यो, दाह्री काटी दिएँ । काट्नै पर्ने बाध्यता त थिएन, पाल्ने रहर पनि थिएन । हुन त पालेको हैन, नकाटेको मात्र थियो । काटिदिएँ...
-
१.बुझाउन मनका कुरा म कवि बनेँ स्वरूप आफ्नो भुली तिम्रो छवि बनेँ मुटु छेउ लुकेको माया कहाँ देख्यौ र बाटो तिम्रो उजेली गर्न रवि बनेँ =...
-
मुस्कानले सजिएको सुन्दर तिम्रो मुहार राम्रो हाँसो सँगै तातीँ लागि रम्दै आउने बहार राम्रो मनभित्रका रहरहरू रोक्न खोज्दा अधरले चञ्चले ती ...
-
अब के? व्हाट् नेक्स्ट? समाजले सफलता भनेर ठहर्याएको एउटा मुकाममा पुगेर खुशी हुन पुगेपछि आउने मनोभाव बडो सकसपूर्ण हुने रहेछ । जिन्दगीमा अगा...
-
फैल्यो यति धर्ती माथि देह अटेन माथि सिँगो आकाशले शिर ढाकेन चौध भुवन त्रिलोक नै विजय गर्यो आफैँ हारी सक्दा पनि अहं थाकेन भाग बन्डा कम हुन्छ...
No comments:
Post a Comment